Ostatnio na rynku pojawiła się nowa wyszukiwarka powierzchni komercyjnych, stworzona przez Jones Lang La Salle. I trzeba przyznać, że faktycznie wypuszczone przez nich narzędzie, może sporo zmienić w tym sektorze.

Przejdźmy do funkcjonalności, jakie udostępnia serwis magazyny.pl :

- wyszukiwarka; to chyba największa zaleta. Można znaleźć nie tylko gotowe powierzchnie magazynowe, ale z tego co zdążyłem zaobserwować także plany inwestycyjne. Dodatkowo wyszukiwarka działa regionalnie, co sprawia że wyszukiwanie terenów komercyjnych można dopasować do pożądanej przez siebie infrastruktury i regionu. Może to być niezły oręż w rękach osób, które zajmują się planowaniem powierzchni magazynowej. Do tej pory nie było możliwe, aby w obszarze ogólnodostępnych serwisów oferujących nieruchomości, była możliwość dostosowania się do dużych inwestorów. Właśnie oni musieli supportować się masą agentów nieruchomości, którzy rzadko zdaję sobie sprawę z tego, co potrzebne jest dużemu przedsiębiorcy.

- analiza rynku; analiza rynku to wysoce specjalistyczne artykuły eksperckie, które przydadzą się każdej osobie, pracującej w tej branży. Sprawia to, że otrzymujemy całkiem przydatne kompendium wiedzy za darmo, które jest na bieżąco aktualizowane. Mamy też pewność, że nie są to wypowiedzi teoretyczne, a praktyczne.

- publikacje, raporty; czyli cyfry w czystej postaci. Dostarczenie analiz i wyników badań z branży i rynku. Każda osoba, która interesuje się rynkiem powierzchni komercyjnych, będzie zainteresowana i tymi danymi.

Dlaczego właściwie o tym serwisie pisze na blogu? Odpowiedź jest wyjątkowo prosta. W końcu doczekaliśmy się nowoczesnego rozwiązania i lokowania powierzchni magazynowych, hal fabrycznych i temu podobnych w jednym rzetelnym miejscu, w sieci. Sprawia to, że przedsiębiorcy nie muszą już walczyć z agentami nieruchomości, którzy w przerwie pomiędzy oglądaniem mieszkania na sprzedaż a mieszkania na wynajem, usiłują “wcisnąć” komuś magazyn.

Oby więcej serwisów tak przygotowanych.

Budynek zaprojektowała firma architektoniczną Skidmore, Owings and Merrill.  Swym wyglądem nawiązuje do tradycyjnej chińskiej architektury z elementami takimi jak pagoda. Podobnie jak Petronas Towers , wiele elementów konstrukcji budynku nawiązuje do cyfry 8, postrzeganej w chińskiej kulturze jako liczba przynosząca szczęście:

• 88 pięter (93 jeśli policzyć piętra połączone z iglicą)
• 16 segmentów, z czego każdy jest o 1/8 krótszy niż 16-piętrowa podstawa
• Główny rdzeń budynku jest ośmiokątem
• Rdzeń otoczony jest 8 wysokimi kolumnami z kompozytów oraz 8 stalowymi kolumnami zewnętrznymi
• Zestaw ośmiu dwupiętrowych kratownic łączy kolumny z rdzeniem dla zapewnienia większej wytrzymałości

Fundamenty sięgają na głębokość 83,2 i są jednymi z najgłębiej osadzonych na świecie. Na głębokości 19,6 metra znajduję się betonowa platforma o grubości 4 metrów. Struktura budynku może wytrzymać tajfunowy wiatr o prędkości nawet 200 km/h  oraz trzęsienia ziemi o skali do 7 stopni w skali Richtera. Elewacja budynku jest wykonana ze szkła, stali nierdzewnej, aluminium i granitu i jest pokryta kratownicą wykonaną z aluminiowych rur.

Od 53 do 87 piętra w budynku mieści się hotel Shanghai Grand Hyatt. Zawiera on 555 pokoi i jest najwyżej położonym hotelem na świecie (jeśli chodzi o wysokość od powierzchni ziemi w budynku).

Oficjalne otwarcie budynku nastąpiło 28 sierpnia 1998, co również związane jest z liczbą 8.

Budynek został wybudowany w latach 1970 – 1973 kosztem ośmiu osób zabitych.Przy jego budowie pracowało ponad 2400 robotników. Jego projektantami byli Bruce Graham i Fazlur Khan z firmy Skidmore, Owings and Merrill.

W momencie ukończenia był najwyższym budynkiem świata (do linii dachu), stracił tytuł w roku 1997, kiedy to ukończono Petronas Twin Towers w Kuala Lumpur. Jednak nawet wtedy miał najwyższy dach, najwyżej położone używane piętro oraz najwyższą wysokość wliczając antenę (527 metrów). Po ukończeniu Taipei 101 pozostał jedynie rekord najwyższej wysokości wraz z anteną, który utracił wraz z wybudowaniem Burj Dubai.

Do 15 lipca 2009 nosił nazwę Sears Tower, od korporacji która zleciła budowę wieżowca. W marcu 2009 brytyjska firma Willis Group Holdings, Ltd. wykupiła prawa do nazwy budynku. Zmiana spotkała się z dezaprobatą mieszkańców, którzy zamierzają używać oryginalnej nazwy.

Budynek ma unikatową konstrukcję – szkielet składa się z dziewięciu rur o kwadratowym przekroju, które tworzą kwadratową podstawę budynku. Cała konstrukcja opiera się na betonowych fundamentach wpuszczonych głęboko w skały znajdujące się pod ziemią. Dziewięć zespawanych razem rur wznosi się na wysokość 50 pięter, następnie budynek zaczyna się zwężać. Do 66 piętra dochodzi 7 rur, do 90 pietra – 5 rur. Ostatnie 20 pięter to już tylko 2 rury.

Budynki, zaprojektowane przez argentyńskiego architekta Cesara Pelli, zostały ukończone w 1998 roku. Ich architektura nawiązuje do sztuki islamskiej. Zbudowane są na planie dwóch betonowych rdzeni ze wzmocnionego betonu o wymiarach 23 x 23 metry otoczonych kręgiem bardzo wysokich kolumn, na których oparła się konstrukcja budynku. Posiadają prawdopodobnie najgłębsze fundamenty na świecie, sięgające na około 1500 metrów w głąb ziemi i wymagające ogromnych ilości betonu. Do budowy obu wież wynajęto dwie różne firmy. Pierwsza powstała wieża nr 2, budowana przez Samsung Constructions, wieże nr 1 budowała Hazama Corporations.

Przy budowie wież pracowało do 7 tys. robotników jednocześnie, którzy zużyli 160 tys. m³ betonu, 77 tys. m³ nierdzewnej stali, 208 pali długości 208 m każdy, pokrytych płytą żelbetową o grubości 4,5 m.

Akcjonariusze Orco Property Group, budującej budynek przy ul. Złotej 44 w Warszawie myślą o likwidacji spółki. Według “Życia Warszawy” decyzja zapadnie w połowie września.

194. metrowy wieżowiec, nazwany Żaglem, miał być nowym symbolem stolicy. Budowę planowano zakończyć w 2009 r. Pracę wstrzymano pół roku temu. Kilkunastopiętrowy kikut straszy w centrum miasta, obok Złotych Tarasów i Intercontinentalu.

Alicja Kościesza, dyrektor marketingu i sprzedaży polskiego oddziału dewelopera zapewnia, że istnienie Orco nie jest zagrożone, ponieważ nieruchomości spółki są wyceniane na 1,83 mld euro.

Shanghai World Financial Center

Charakterystycznym elementem wieżowca jest otwór w budynku w kształcie trapezu o szerokości 50 metrów. Na przedostatnim, 100 piętrze, znajduje się tam zewnętrzny taras widokowy otwarty dla turystów, najwyżej położony na świecie. Znajduje się tu także najwyższy na świecie hotel – Park Hyatt Shanghai, znajdujący się pomiędzy 79 a 93 piętrem. Łączna powierzchnia budynku wynosi 377 300 metrów kwadratowych.

Obecnie wieżowiec jest trzecim co do wielkości budynkiem na świecie, za Burj Dubai i Taipei 101. Do niedawna był najwyższym pod względem wysokości do dachu budynku.

To również pierwszy tak wysoki budynek wzniesiony na obszarze wzmożonej aktywności sejsmicznej.  Aby wieżowiec mógł oprzeć się trzęsieniom, inżynierowie zaprojektowali potężną konstrukcję. Wewnętrzny rdzeń budynku połączony jest z ośmioma zewnętrznymi kolumnami siecią poziomych odsadnic kratownicowych. Kolumny pełnią rolę kręgosłupa, pozwalając budynkowi odchylać się, ale nie złamać. Każda z sekcji budynku pozostaje niezależna od pozostałych, przenosząc ciężar budowli z partii zewnętrznych w kierunku środka.

Poza trzęsieniami ziemi na Tajwanie występują potężne huragany. Aby wyeliminować zagrożenie uszkodzenia budynku, poza odpowiednim kształtem budynku zaprojektowano również specjalny stabilizator – tłumik drgań harmonicznych (system TMD).

Projektowanie Taipei 101 rozpoczęło się w 1997. Pierwotnie zakładano wzniesienie trzech budynków, najwyższy z nich miał liczyć 60 pięter, dwa sąsiednie 20. Inwestorzy dali się jednak przekonać do zwiększenia wysokości największego z budynków kosztem pozostałych. Zdecydowali o budowie najwyższego na świecie, 101-piętrowego drapacza chmur.

Pod koniec 2004 ukończona była już główna konstrukcja budynku. Brakowało jeszcze 4 metrów do tytułu najwyższego. Wyniesienie na szczyt ważącego 400 ton zwieńczenia zapewniającego tytuł było niezwykle złożonym przedsięwzięciem logistycznym. System dźwigni hydraulicznych oraz lin uniósł potężną konstrukcję. Podnoszenie trwało powoli, dopiero po 14 dniach zwieńczenie znalazło się na miejscu.

Oficjalnego otwarcia budynku dokonano 31 grudnia 2004 podczas obchodów Nowego Roku. Kilka godzin później odbył się pierwszy noworoczny pokaz fajerwerków.

Całość kosztów budowy szacuje się na 700 milionów dolarów, co czyni z Taipei 101 jeden z najdroższych wieżowców, jakie kiedykolwiek zbudowano.

16 sierpnia w Dubaju, po 4 latach od rozpoczęcia dobiegła końca budowa największego wieżowca świata – Burj Dubai. Budynek, planowany początkowo na 560 metrów, następnie “zwiększany” do 650 i 705 metrów osiągnął ostatecznie 818 metrów, co stanowi rekordową wielkość(pobił Taipei 101- 509,2m).

Zresztą to nie jedyny rekord wieżowca. Ma on najwięcej kondygnacji (160, odebrał rekord Sears Towers w Chicago, które miało ich 108) i jest nie tylko największym wieżowcem świata, ale najwyższą budowlą w ogóle – najwyższą wolnostojącą budowlą do tej pory była CN Tower w Toronto – 553,33 m,a najwyższą budowlą w dziejach świata był polski maszt radiowy w Konstantynowie, mający 646,38 m, który zawalił się 8 sierpnia1991.

Budowa wieżowca nie przebiegała bez problemów. Ze względu na niskie płace i złe warunki 21 marca 2006 wybuchły wśród pracowników zamieszki. Szkody wyniosły 20 mln euro. Dzień później robotnicy  zaczęli strajk, lecz po negocjacjach wrócili do pracy.

Oficjalne otwarcie budynku nastąpi 2 grudnia 2009.