Wieżowcem, któremu Burj Dubai odebrał tytuł najwyższego budynku świata, był liczący 509,2m Taipei 101. Posiada 101 kondygnacji naziemnych i 5 podziemnych wybudowanych w stylu postmodernistycznym. Jako pierwszy przekroczył wysokość pół kilometra.

To również pierwszy tak wysoki budynek wzniesiony na obszarze wzmożonej aktywności sejsmicznej.  Aby wieżowiec mógł oprzeć się trzęsieniom, inżynierowie zaprojektowali potężną konstrukcję. Wewnętrzny rdzeń budynku połączony jest z ośmioma zewnętrznymi kolumnami siecią poziomych odsadnic kratownicowych. Kolumny pełnią rolę kręgosłupa, pozwalając budynkowi odchylać się, ale nie złamać. Każda z sekcji budynku pozostaje niezależna od pozostałych, przenosząc ciężar budowli z partii zewnętrznych w kierunku środka.

Poza trzęsieniami ziemi na Tajwanie występują potężne huragany. Aby wyeliminować zagrożenie uszkodzenia budynku, poza odpowiednim kształtem budynku zaprojektowano również specjalny stabilizator – tłumik drgań harmonicznych (system TMD).

Projektowanie Taipei 101 rozpoczęło się w 1997. Pierwotnie zakładano wzniesienie trzech budynków, najwyższy z nich miał liczyć 60 pięter, dwa sąsiednie 20. Inwestorzy dali się jednak przekonać do zwiększenia wysokości największego z budynków kosztem pozostałych. Zdecydowali o budowie najwyższego na świecie, 101-piętrowego drapacza chmur.

Pod koniec 2004 ukończona była już główna konstrukcja budynku. Brakowało jeszcze 4 metrów do tytułu najwyższego. Wyniesienie na szczyt ważącego 400 ton zwieńczenia zapewniającego tytuł było niezwykle złożonym przedsięwzięciem logistycznym. System dźwigni hydraulicznych oraz lin uniósł potężną konstrukcję. Podnoszenie trwało powoli, dopiero po 14 dniach zwieńczenie znalazło się na miejscu.

Oficjalnego otwarcia budynku dokonano 31 grudnia 2004 podczas obchodów Nowego Roku. Kilka godzin później odbył się pierwszy noworoczny pokaz fajerwerków.

Całość kosztów budowy szacuje się na 700 milionów dolarów, co czyni z Taipei 101 jeden z najdroższych wieżowców, jakie kiedykolwiek zbudowano.